W poprzednim wpisie przedstawiliśmy kategorię “zdarzenia medycznego” i jego definicję, aby przybliżyć rodzaj spraw jakimi zajmują się działające od 1 stycznia 2012 r. wojewódzkie komisje ds. orzekania o zdarzeniach medycznych. Aby jednak uzyskać pełny obraz, należy także przybliżyć kiedy komisja nie może zająć się sprawą.
Brak kolizji z innymi postępowaniami

cropped-Fotolia_56351642_XS-kopia.jpgInne rodzaje postępowań mają swoiste pierwszeństwo przed postępowaniem przed wojewódzką komisją ds. orzekania o zdarzeniach medycznych. Jeśli w sprawie prokurator prowadzi postępowanie w wyniku podejrzenia popełnienia przestępstwa albo jeśli toczy się postępowanie dyscyplinarne przed organami samorządu zawodowego (lekarskiego, pielęgniarek i położnych) czyli gdy sprawa została zgłoszona np. do sądu lekarskiego – postępowanie o zdarzenie medyczne przed Komisją nie może być rozpoczęte bądź też ulega zawieszeniu na czas trwania tego innego postępowania. Podobnie, jeśli zgłoszono sprawę do sądu cywilnego – postępowanie przed komisją nie jest możliwe, a takie które się toczy, podlega umorzeniu. Dodajmy także, że orzeczenie negatywne dla pacjenta w innym postępowaniu (karnym lub dyscyplinarnym) nie oznacza jeszcze, że nie miało miejsce zdarzenie medyczne. Uznanie przez właściwy organ, że nie doszło do przestępstwa lub nie naruszono zasad odpowiedzialności dyscyplinarnej przez konkretnego lekarza nie musi oznaczać automatycznie, że szpital nie ponosi odpowiedzialności za zdarzenie medyczne. Warto jednak z perspektywy poszkodowanego pacjenta dobrze przemyśleć, do jakich instytucji i w jakiej kolejności zgłaszać się po ochronę prawną w przypadku wystąpienia zdarzenia medycznego. Jeśli sprawa ma charakter zasadniczo cywilnoprawny (“odszkodowawczy”), warto rozważyć przeprowadzenie postępowania przed skierowaniem pozwu do sądu.

Ograniczenia czasowe

Istnieją także ramy czasowe określające w jakim czasie od zaistnienia zdarzenia medycznego można wystąpić z wnioskiem do wojewódzkiej komisji. Po pierwsze, postępowanie może objąć jedynie takie zdarzenie medyczne, do którego doszło po dniu 1 stycznia 2012 r. Po drugie, w chwili składania wniosku nie może upłynąć więcej niż 1 rok od dnia, w którym pacjent dowiedział się o zakażeniu, uszkodzeniu ciała lub rozstroju zdrowia. W przypadku śmierci pacjenta, jego spadkobiercy mają na wniesienie wniosku 1 rok od dnia zakończenia postępowania spadkowego (od dnia prawomocnego orzeczenia o stwierdzeniu nabycia spadku lub uzyskania notarialnego aktu poświadczenia dziedziczenia). Jednakże termin ten w żadnym wypadku nie może być dłuższy niż 3 lata od wystąpienia zdarzenia – niezależnie od chwili uzyskania wiedzy przez poszkodowanego pacjenta. Różnica pomiędzy tymi dwoma terminami może mieć znaczenie w przypadkach zakażeń, których skutki mogą początkowo nie ujawniać się przez długi czas – dotyczy to m.in. zakażenia wirusowym zapaleniem wątroby typu C (HCV), kiedy to od czasu zakażenia do czasu wystąpienia objawów i uzyskania wiedzy o zakażeniu przez pacjenta może minąć dłuższy okres czasu. O terminie tym będzie w takim wypadku zwykle przesądzała data wykonania badania, które ujawniło zakażenie. Po upływie wymienionych terminów Komisja nie może zająć się sprawą, a wniosek będzie skutkował orzeczeniem o braku zdarzenia medycznego wydanym z przyczyn czysto formalnych (upływ terminów). Jeśli w Państwa wypadku wymieniony termin już upłynął, można zwrócić się z pozwem do sądu cywilnego – w tym wypadku bowiem obowiązują nieco dłuższe okresy ograniczeń czasowych.